این کتاب، مجموعه ی هفت گزارش از مسافرت هفت سفیر عثمانی است که از روزگار شاه سلطان حسین تا دوره فتعلی شاه به ایران آمده اند، و گزارش هر سفر به وسیله ی خود سفیر یا یکی از همراهان او تنظیم، و بعد از پایان مسافرت به پادشاه یا صدراعظم عثمانی تقدیم شده است.
خبرهای مربوط به پریشانی دولت صفویه در دوران سلطان حسین، عثمانی ها را بر آن داشت تا از این خوان یغما نصیبی برگیرند بنابراین سفیری راهی ایران ساختند که وضع ایران را به چشم ببیند و بر مبنای گزارش او دست به کار شوند. این هدف اصلی اما محرمانه ی ماموریت سفیر بود.
با این همه در ظاهر کار، مسائل بازرگانی را بهانه قرار دادند. در مقدمه این سفارتنامه به نقل از پرفسور منیراک تپه که یکی از تاریخ پژوهان معاصر ترک است درباره ی سیاست آن روز و هدف حقیقی ماموریت احمد دری چنین می نویسد” بعضی رجال عثمانی به صدر اعظم فشار می آوردند تا سرزمین هایی که طبق پیمان ۱۷۱۸ پاساروویچ تسلیم اروپاییها شده بود، در جانب مشرق جبران شود. ناچار ابراهیم پاشا صدراعظم همه توجه خود را به حوادثی که در ایران و قفقاز جریان داشت معطوف کرده بود و برای اینکه بتواند حوادث ایران را از نزدیک بررسی کرده و کنه جریانات را به تمام معنی دریابد، تصمیم گرفت احمد دری را به ایران بفرستد و با اینکه اساس ماموریت دری این بود، اما اصل موضوع پنهان نگاه داشته شد”
نکته قابل توجه این مطلب است که سفرنامه نویس اسمی از زنان نبرده حتی زمانی که به توضیح مجالس پذیرایی پرداخته و از دعوت هایی که توسط بزرگان ایران از او به عمل آمده و با ساز و پذیرایی همراه بوده نامی از رقاص ها به میان نیاورده است گویی حال دولت صفوی و دربار سلطان حسین خیلی وخیم است چنان که بیان می کند خنده بر لبان درباریان ندیدم اما فقط در هنگام ورود به شهری سنی نشین در ایران بنام ” درجزین” بیان می کند که در مسافتی به اندازه یکی دو ساعت از ما پیشباز کردند و همه ی کودکان و زنان و مردم با علم ها پیش آمدند و از ما استقبال کردند.

صفحه اول

از انتشارات توس

توضیحات مذکور توسط سرکار خانم فاطمه احمدی تهیه شده است.

0 دیدگاهبستن دیدگاه‌ ها

ارسال دیدگاه

© طبق قانون کپی رایت تمامی حقوق مربوط به این سایت محفوظ می باشد و فقط انتشار آن با ذکر لینک بلامانع است.